Mos sigurimi mban peng kreditimin dhe zhvillimin e bujqësisë

Mungesa e fondeve konsiderohet një ndër problemet kryesore të bujqësisë shqiptare. Për kërë sektor shkon vetëm 2% e totalit të kredisë bankare. Kjo pavarësisht kërkesave të larta që vijnë nga fermerët apo edhe bizneset në bujqësi. Një segment i pambuluar me financime dhe po mbetet i tillë prej mëse 2 dekadash tashmë.

Emrat e rinj që janë futur në sistemin bankar vendas së fundmi, si hungarezja OTP Bank që bleu Societe Bank janë banka investimesh, të specializuara për kreditimin në bujqësi. A do të thotë kjo se e njëjta strategji do të përdoret edhe në vendin tonë?

Ekspertët e sistemit financiar shpjegojnë se përpara se kjo të ndodhë, duhet që bujqësia shqiptare të plotësojë disa kushte, ku kryesori është sigurimi i fermerëve. E thënë ndryshe, çdo subjekt në bujqësi, qoftë fermer i thjeshtë apo biznes në hallka të ndryshme të prodhimit duhet të presë një policë sigurimi. Në këtë mënyrë do të jetë i mbuluar në rast përmbytjesh apo rreziqesh të tjera të lidhura me aktivitetin e tij.

Por e para për shkak të mentalitetit që “nuk na gjen gjë” dhe e dyta, për shkak se një pjesë e fermerëve nuk kanë mundësi financiare, nuk i sigurojnë fermat dhe prodhimet e tyre.

Për këtë arsye, ekspertët sugjerojnë një skemë, ku shteti të jetë palë me fermerët dhe të mbulojë një pjesë të primit (çmimit) të sigurimit.

🎙️ Podcast “Money Hour” | Fast News Economy

🏛️ LIGJET E BIZNESIT–Ligji në Kohë Reale për Biznesin Modern

“Duhet që fermeri të paguajë një pjesë të vogël dhe diferencën tjetër ta mbulojë buxheti i shtetit. Ndryshe ky sektor nuk ecën dhe po nuk u siguruan fermerët dhe sektori i bujqësisë, bankat nuk kreditojnë dhe për pasojë fermerët nuk do të kenë para për të investuar dhe zgjeruar tregun e bujqësisë”, shpjegon Edvin Libohova, ekspert për sistemin financiar.

Sipas tij, tregu i sigurimeve i ka të gjitha produktet siguruese, por duhet që të ndërhyjë shteti me subvencione, që të mbulojë një pjesë të kostos së sigurimeve për fermerët.

Bujqësia është një sektor që gjeneron aktualisht 20% të Prodhimit të Përgjithshëm Kombëtar, por me potenciale shumë më të larta, e që mban të angazhuar ende 40% të popullsisë shqiptare, që ende jeton në zonat rurale.