Nga Zak Topuzi
Dëgjova Altinin e “Mrizi i Zanave” se nuk duhen përçmuar turistët që konsumojnë byrek dhe se e ardhmja mund t’i përkasë “turizmit të byrekut me gjizë”.
Nuk e kam si replikë ndaj Altinit. Përkundrazi, ai është një nga shembujt më të mirë se si, me punë e pasion, ka kthyer gastronominë tradicionale në një BRAND.
Por kur përdorim shprehjen “turistë të byrekut”, problemi nuk është BYREKU! Një byrek tradicional në Korçë apo Pogradec, i servirur si mirëseardhje përpara pjatave të tjera, është kulturë, gastronomi dhe vlerë e shtuar. Është pjesë e eksperiencës që turisti paguan dhe merr me vete.
Problemi është një model tjetër: turisti që e përdor hotelin vetëm si “dyshek për të fjetur”, ndërsa ushqimin, byrekun me dhallë, pijet dhe çdo konsum tjetër e merr në market apo e porosit online dhe e konsumon në dhomë. Kemi kaluar deri te bidonët 8-litërsh të ujit që futen në hotel me 4-5*!
Askush nuk duhet të përçmojë turistin sipas mundësive të tij ekonomike. Por një vend ka të drejtë dhe detyrë të zgjedhë se çfarë modeli turizmi dëshiron të zhvillojë. Sepse me numra të mëdhenj dhe shpenzim minimal nuk ndërton dot hotele me standarde të larta, restorante cilësore, staf të kualifikuar e të mirëpaguar dhe një industri turistike konkurruese.
Mesdheu është një nga tregjet më të fuqishme turistike në botë. Shqipëria nuk mund të konkurrojë pafundësisht vetëm duke thënë: “erdhën më shumë turistë se vitin e kaluar”.
Pyetja që duhet të bëjmë është tjetër:
Sa shpenzon një turist në Shqipëri?
Sa vlerë i mbetet ekonomisë?
Dhe çfarë eksperience i ofrojmë që ai të jetë i gatshëm të shpenzojë më shumë?
Bugaçe, vetëm 50 lekë! 😢
Tre gra në punë, që e nisin ditën në katër të mëngjesit, për të ruajtur një traditë dhe për të nxjerrë bukën e gojës.
Më shumë respekt për punën! Edhe turisti duhet të mësojë se pas një çmimi të lirë, nuk duhet të fshihet një punë e pavlerësuar.








